Gürül gürül akan bir dil ırmağıydı Ahmet Turan Alkan. Hayatının son deminde belki kırgın, belki pişman, belki sesi kesilmiş bir ırmak olmayı ona layık gördüler. Yine de yazdıklarıyla, naifliğiyle, haksızlığa karşı dik duruşuyla hafızalardan kolay kolay silinemeyecek. Ona veda ederken, inceliğiyle hepimize açık bıraktığı kapıdan bakmayı tercih ediyorum: "Huz mâ safâ, dâ mâ keder."