Netflix’te bazı filmler vardır; izlenme listelerine girer, birkaç gün konuşulur ve geçer. The Rip ise bu kalabalığın içinde biraz daha oyalanan, izlerken yalnızca bir hikâye anlatmakla yetinmeyen filmlerden.
Yüzeyde bakıldığında film, bir suç-gerilim anlatısı kuruyor. Miami’de görev yapan bir polis ekibi, bir operasyon sırasında büyük bir para yığınıyla karşılaşıyor. Hikâye de tam bu noktada başlıyor. Çünkü The Rip, meseleyi paranın kendisinden çok, paranın insanın hayatına düştüğü anda yarattığı çatlak üzerinden kuruyor. Film basit ama rahatsız edici bir soru soruyor: Bir insanın önüne beklenmedik bir fırsat çıktığında, gerçekten aynı kişi olarak kalabilir mi?
Asıl mesele para değil; o paranın, karakterlerin içindeki boşluklara nasıl sızdığı.
Joe Carnahan, aksiyon sinemasına aşina bir yönetmen. The Rip’te de tempo var, gerilim var. Ancak filmin asıl ağırlığı çatışmalarda ya da kovalamacalarda değil. Carnahan, kamerayı dış dünyadan çok karakterlerin iç dünyasına çeviriyor. Gerilim, yüksek sesle değil; bakışlar, duraksamalar ve söylenmeyenler üzerinden kuruluyor.
Başrolde Matt Damon var. Lt. Dane Dumars karakteriyle karşımıza çıkan Damon, bu kez bağıran ya da parlayan bir performans sergilemiyor. Aksine, büyük ölçüde susuyor. Bu suskunluk, karakterin taşıdığı yorgunluğu ve içsel gerilimi görünür kılıyor. Filmin en güçlü yanlarından biri de tam olarak bu sessiz alanlar.
Damon’a filmde Ben Affleck eşlik ediyor. İkilinin aynı projede yer alması doğal olarak bir “eski dostluk” hissi yaratıyor. Ancak The Rip, bu sıcaklığı uzun süre taşımıyor. Film, yakınlığın bile ne kadar kırılgan ve tehlikeli olabileceğini hatırlatıyor.
The Rip, yalnızca bir suç ya da soygun hikâyesi değil. Bu, yavaş yavaş gerçekleşen bir kopuşun hikâyesi. Netflix’in hızlı tüketilen aksiyon filmlerinden biri gibi başlayıp, giderek insan doğasına dair daha ağır bir gerilime dönüşüyor.
Velev'i
Google Haberler üzerinden takip edin
